Świat według mamy

Nie psuj mnie dając mi wszystko, o co cię poproszę. Niektórymi prośbami jedynie wystawiam cię na próbę.

Nie obawiaj się postępować wobec mnie twardo i zdecydowanie. Ja to wolę, bo to daje mi poczucie bezpieczeństwa.

Nie pozwól mi ukształtować złych nawyków. Ufam, że ty mi pomożesz wykryć je w zarodku.

Nie rób tak, abym czuł się mniejszym niż jestem. To jedynie sprawia, że postępuję głupio, aby wydawać się dużym.

Nie karć mnie w obecności innych. Najbardziej mi pomaga, gdy mówisz do mnie spokojnie i dyskretnie.

Czytaj cały wpis »

Czy spotkaliście się z zachowaniami agresywnymi u waszych małych, bezbronnych latorośli? ?Idealni? rodzice unikają tego tematu, ale ci bardziej świadomi stawiają mu czoła. Problem tych zachowań nie do końca leży po stronie rodzica, a wynika w dużej mierze z wieku rozwojowego naszych dzieci. Jak wygląda zatem agresja w ontogenezie?

Już około 3 miesiąca życia rodzice potrafią rozpoznać gniew w ekspresji mimicznej własnego dziecka, od 6 miesiąca życia nasz milusiński potrafi wyrazić swój gniew w odpowiedzi na frustrację. Zaś około 18 miesiąca życia nasze dzieci postanawiają ?zbadać nasze granice? właśnie za pomocą zachowań agresywnych. Wszystkie te etapy z moim dzieckiem przeszłam właściwie książkowo, tzn mały buntował się na co dzień i od święta. W tej chwili wcale nie jest łatwiej, ponieważ Michał skończył 2 lata i wspaniale kształtuje behawioralne wzorce agresji. Udzielają się one w kontaktach z rówieśnikami, dorosłymi i całym otoczeniem. Ponieważ nie należę do osób z natury łagodnych, a raczej wybuchowych postanowiłam, że zmienię swoje pierwsze imię na Cierpliwość. Będę dzielnie znosić napady złego humoru, krzyki, uderzanie, kopanie, pchanie. Będę tłumaczyć, pokazywać, cierpliwie przeczekiwać, ale na pewno nie będę się jej wstydzić. Moje dziecko musi znaleźć ujście dla swoich emocji, a ponieważ oprócz całej masy zachowań pozytywnych jest tam miejsce dla złości, trzeba ją tolerować (nie mylić z akceptacją).

Czytaj cały wpis »